a. Skipasmíðastöð KEA, Akureyri.
Skipasmíðastöð KEA.
Skipssmíðastöð KEA var stofnsett af Kaupfélag Eyfirðinga á Akureyri í nóvember 1940.
Stofnun stöðvarinnar var rökrétt framhald af stofnun Útgerðarfélags KEA fimm árum áður. Skipasmíðastöðin heyrði síðan alla tíð undir þá deild kaupfélagsins.
Er þessir atburðir áttu sér stað þá var Jakob Frímannsson kaupfélagsstjóri en hægri hönd hans við stjórnun félagsins var Ingimundur Árnason, fulltrúi.
Gunnar Larsen veitti Útgerðarfélagi KEA forstöðu er skipasmíðastöðin var stofnuð og heyrði yfirstjórn stöðvarinnar því undir hann. Gunnar varð bráðkvaddur 46 ára gamall árið 1946 og tók þá Gísli Konráðsson við forstöðu í Útgerðarfélagi KEA og þar með skipasmíðastövarinnar.
Þegar Gísla réðist sem framkvæmdastjóri hjá Útgerðarfélagi Akureyringa árið 1958 tók Bjarni Jóhannesson, skipsstjóri við stöðu hans hjá Útgerðardeild KEA.
Stöðinni var valinn staður austan á Oddeyrartanga, sunnan slátur- og frystihúss, sem KEA rak á þessum stað í áraraðir. Aðsetur stöðvarinnar var í svo nefndum Wathnehúsum, sem voru tvö. Í öðru húsinu var smíðavélum komið fyrir en hitt var notað undir smábátasmíði. Uppi á lofti í smíðahúsinu var aðsetur skipasmíðameistara stöðvarinnar þar sem hann vann að teikningu skipanna og daglegri stjórnun.
Árið 1957 var vestara Wathnehúsið rifið og annað steypt upp á grunni þess. Austara húsið var notað áfram og var nýja húsið áfast því. Þetta nýja verkstæði var tekið í notkun undir árslok 1958. Þessar bygginga eru nú horfnar en austara Wathnehúsið er nú varveitt á safnasvæðinu við Krókeyri.
Fyrstu þilfarsskipin voru byggð undir berum himni og voru þau reist á sjávarkambinum sunnan við smíðahúsið. Á sjávarkambinn var í fyllingu tímans gengið frá steyptum undirstöðum og sliskjum til að sjósetja ný skip og einnig var þessi búnaður notaður til að ná skipum á land til viðgerða.
Í lok seinni heimsstyrjaldar, árið 1945, var fyrsta skóflustungan tekin að nýju skipasmíðahúsi og var fyrsta þilfarsskipið byggt þar innandyra árið 1946. Húsið var braggabygging og voru bogarnir látnir hvíla á 3 metra háum veggjum, sem undir þá voru steyptir. Lengd hússins er 27 metra langt og breidd þess 10 metrar. Það stendur enn árið 2009.
Er stofnun Skipasmíðastöðvar KEA bar að þá gerði Kaupfélag Eyfirðinga út tvö skip.
Sú útgerðarsaga hófs með því að fyrirtækið keypti gufuskipið Kongshaug, sem strandað hafði á Siglufirð. Skipinu var sigl til Noregs þar sem gert var við skemmdir, sem á því voru eftir strandið. Kongshaug var flutningaskip og fékk nafnið Snæfell eftir nefnda viðgerð og var notað til vöruflutninga.
Tveimur árum seinna keypti Útgerðardeild KEA sænskan norðursjávartogara, sem var 220,69 lestir að stærð, og gaf honum nafnið Hvassafell.
Skipið var beinlínis keypt og notað til að sigla með fisk á Englandsmarkað vor og haust en á sumrum stundaði það síldveiðar fyrir Norðurlandi.
Hvassafell varð ekki langlíft í eigu KEA því að það strandaði eftir fjögurra ára notkun á Gvendarnesflöt í Fáskrúðsfirði þann 18. júní 1941. Mannbjörg varð í strandi þessu.
Snæfellið var statt í Kristiansand í Noregi 9. apríl 1940 þegar Þjóðverjar gerðu innrás í landið. Skipverjar yfirgáfu skipið og leituðu skjóls í landi á meðan mesti djöflagangurinn gekk yfir og sluppu þeir allir án meiðsla. Skipið slapp aftur á móti ekki eins vel því að það varð fyrir sprengikúlu og skemmdist töluvert ofanþilfars. Leyfi hernámsliðsins fékkst fyrir viðgerð á skipinu og var hugmyndin sú að lesta það og sigla því síðan heim til Íslands. Er búið var að fylla lestar af varningi og aðeins átti eftir að ganga frá dekkfarmi þá hernámu Bretar Ísland. Þegar svo var komið þá settu Þjóðverjar samstundis farbann á skipið. Leyfi fékkst þó hjá þýska hernámsliðinu í Noregi til að sigla skipinu til Lysekil í Svíþjóð. Þar varð Gísli Eyland, skipsstjóri eftir til að vakta skipið. Áhöfnin komst aftur á móti heim til Íslands með Esju, sem flutti fjölda Íslendinga heim frá Potsamo.
Af Gísla og Snæfellinu er aftur á móti það að segja að Gísli komst ekki til landsins fyrr en tæpum þremur árum seinna en skipið átti ekki afturkvæmt og dagaði uppi í Skandinavíu. Það var selt til Finnlands 1941 og fékk nafnið Riita H. Gísli bjó um borð í skipinu þar til Finnarnir sóttu það 28. júlí 1941 en eftir það dvaldi hann í Gautaborg fram í janúar 1943. Þá fyrst fékk hann leyfi til að fljúga frá Svíþjóð til Englands og þaðan fór hann sjóleiðis heim til Íslands.
Þegar forráðamönnum KEA var ljóst að Snæfellið næðist ekki heim á næstunni þá var ekki um annað að ræða en leysa málið á annan hátt. Skipasmíðastöð KEA var lausnarorðið og var meðal annars ætlað það hlutverk að bæta þennan skipstapa með smíði á nýju 160 lesta skipi.
Það væri synd að segja að smátt hafi verið hugsað og í lítið ráðist því að slíkt hafskip hafði þá ekki verið byggt hérlendis.
Gunnar Jónsson, skipasmíðameistari var ráðinn verkstjóri og yfirmaður þessa nýstofnaða fyrirtækis. Hans verkssvið var efnisútvegun, mannahald og síðast en ekki síst var honum ætlað að hanna og teikna væntanlega framleiðslu stöðvarinnar.
Það gerði Gunnar með miklum sóma og teiknaði hann alla báta stöðvarinnar á meðan hann stóð þar við stjórnvölinn að einu skipi undanskyldu, sem var Einar Þveræingur ÓF-1. ( 386 ) ( B-24).
Gunnar var á þessum tíma einn mikilvirtasti skipasmíðameistari norðan lands og jafnvel þó að víðar væri leitað. Þegar hann réðist til Skipasmíðastöðvar KEA þá var hann búinn að teikna og smíða fjölda skipa í eigin nafni.
Gunnar gerði það að skilyrði við ráðninguna að byggingarnúmer þeirra þilfarsskipa, sem Skipasmíðastöð KEA kæmi til með að smíða yrðu framhald þeirra númera, sem hann var þá þegar búinn að nota á sína smíði. Því er það að fyrsta skipið frá Skipasmíðastöð KEA ber byggingarnúmerið B-17, sem segir jafnframt að á þessum tíma var Gunnar sjálfur búinn að smíða sextán þilfarsskip.
Flestir þeir sem með Gunnari höfðu starfað fluttu sig með honum á þennan nýja vinnustað. Þar á meðal var Tryggvi sonur hans, sem þá var nemi í skipasmíði en átti í fyllingu tímans eftir að taka við verkstjórn af föður sínum. Tryggvi leysti þá stöðu af hendi með miklum sóma og hannaði og teiknaði alla báta, sem frá stöðinni fóru á þeim tíma, sem hann hélt um stjórnvölinn. 
Formlega tók Tryggvi við verkstjórastöðunni árið 1952 en var þá þegar búinn að gegna henni að mestu allt árið 1951 í veikindaforföllum föður síns.
Egill Jóhannsson, skipsstjóri á Hvassafellinu var ráðinn til að hafa daglega umsjón með fjármálum stöðvarinnar og kom hann til starfa árið 1941. Auk þess að hafa með fjármál stöðvarinnar að gera þá leit hann til með veiðarfærabúnaði á 160 lesta skipinu, sem stöðin var stofnuð til að smíða, en ákveðið var að hann tæki þar við skipsstjórn.
Ekki verður annað sagt en að Skipasmíðastöð KEA hafi verið hrundið af stað með miklum myndarbrag því að í árslok 1941 störfuðu þar um fimmtán smiðir, fimm lærlingar, sjö hamparar auk nokkurra aðstoðarmanna.
Í upphafi snerist reksturinn að mestu um undirbúning þess er koma skyldi. Húsakostur var færður í það horf sem best þótti henta. Smíðaðar voru tvær svitakistur en slíkar kistur þjóna því hlutverki að mýkja viðinn þannig að hægt sé að beygja hann. Svitakistur eru langir stokkar, sem eikarplankarnir eru settir inn í og gufu síðan hleypt inn í stokkinn. Við hitann af gufunni meyrnar eikin og er þá nokkuð auðvelt að þvinga hana að böndum. 
Eikin í 160 lesta skipið var keypt frá Ameríku og varð nokkur bið eftir henni. Efnisþurrð var þó ekki algjör og var biðin notuð til að byrja á smærri bátum og fékk sá fyrsti númerið B-17 eins og áður hefur komið fram.
Áður en hafist var handa við B-17 hófs smíði á lífbáti fyrir Hvassafell og var hann fyrsti báturinn, sem unnið var við hjá stöðinni. Mál æxluðust þó svo að ekki var lögð nein sérstök áhersla á smíði þessa báts og voru því aðrir bátar sjósettir á undan honum.
Mikið var umleikis hjá stöðinni fyrstu árin, sem sjá má af því að búið var að afgreiða sjö trillur og fjóra þilfarsbáta fyrir árslok 1942. Áfram var haldið af krafti næstu árin við smíði hliðstæðra fara og unnu þá lengst af hjá stöðinni um fjórtá skipasmiðir auk verkamanna og annarra aðstoðarmanna. En skjótt skipast veður í lofti.
Árið 1944 var að tilhlutan ríkisstjórnar Íslands gerður samningur við sænskar skipasmíðastöðvar um smíði á allmörgum fiskiskipum fyrir íslenska útvegsbændur, sem svo voru kallaðir á þessum árum.
Með þessum gjörningi ríkistjórnarinnar var fótunum kippt undan frekari smíði skipa hjá stöðinni. Klippt var á lífæð stöðvarinnar og það þróttmikla starf, sem þarna hafði verið unnið lagt í rúst. Reynt var að hamla á móti þessu með því að leggja kjöl að nýju skipi þó að enginn kaupandi væri í augsýn. Hugmyndin var að smíða skipið fyrir eigin reikning og láta á það reyna hvort ekki tækist að selja það. Við þessi áform var þó hætt er búið var að smíða kjöl og stefni. Tæpum átta árum seinna voru þessir hlutir teknir fram aftur og úr varð skip, sem skírt var Gylfi ll EA-150.
Ekki féll öll skipasmíði niður á þessu árabili því að smíðaðir voru opnir bátar sem aldrei fyrr en smíði þilfarsbáta lá algjörlega niðri ef undan er skilin smíðin á Einari Þveræingi ÓF-1, árið 1946. Nokkuð ljóst er af heimildum að þessi smíði var í trássi við ríkisvaldið sem stóð að baki Landsmiðjunnar en henni var ætlað það hlutverk að smíða báta þessarar gerðar.
Því verður vissulega ekki á móti mælt að kaupverð sænsku skipanna var sagt lægra en talið var að hægt væri að smíða skip fyrir hérlendis. Það breytir aftur á móti ekki þeirri staðreynd að forráðamenn þjóðarinnar sýndu þarna litla framsýni og illu heilli þá virðist þeim lítið hafa miðað hvað framsýni varðar síðustu áratugina.
Vegna þessara stjórnvaldsaðgerða þá lá smíði stærri skipa niðri hjá stöðinni í tæp átta ár. Það var í raun ekki fyrr en Kaupfélag Eyfirðinga gerði samkomulag við nokkra menn úr Hrísey árið 1953 um smíði á fjórum bátum að yfir skipasmíðunum lifnaði á ný. Samkomulag kaupfélagsins við þessa útgerðarmenn var sagt gert í því augnamiði að auka atvinnutækifæri við utanverðan Eyjafjörðinn og er engin vitræn ástæða að ætla annað en svo hafi í raun verið.
Þetta samkomulag var sú vítamínssprauta sem iðnaðurinn þarfnaðist og afgreiddi stöðin þessa fjóra báta árið 1954. Bátarnir voru súðbyrtir og dekkaðir.
Nokkuð jafnt smíðaflæði var á þilfarsbátum hjá stöðinni næstu tíu árin en rétt fyrir miðjan sjöunda áratuginn fjaraði undan þessari smíði vegna þverrandi eftirspurnar. Aftur lifnaði þó yfir þessum iðnaði laust fyrir lok áratugarins.
Ekki er annað að sjá en að kaupendum hafi líkað framleiðsla stöðvarinnar vel, sem meðal annars má marka af því að fimm bátar fóru á Snæfellsnesið á árabilinu 1956 til 1961 og reið Dvergur hf., Ólafsvík á vaðið með kaupum á Hrönn SH-149.
Skipasmíðinni til viðbótar þá annaðist Skipasmíðastöð KEA margskonar viðgerði á skipum og minni bátum, sem dregnir voru upp á malarkambinn til þeirra hluta sunnan stöðvarinnar svo og í uppsátri norðan stöðvarinnar niður af norðurenda Frystihúss KEA. Stöðin hafði einnig á sinni könnu alla trésmíðavinnu í togurum Útgerðarfélags Akureyringa hf. en um þá vinnu var samið við komu Kaldbaks EA-1, fyrsta togara félagsins, árið 1947.
Auk almennra viðgerða og breytinga á skipum þá voru til dæmis sjö bátar lengdir á starfstíma stöðvarinnar.
Fyrir utan viðgerðir á bátum þá framleiddi fyrirtækið gluggakarma og hurðabúnað í íbúðarhús. Þessara verka verður ekki frekar getið hér en sjónum eingöngu beint að sjálfri skipasmíðinni.
Til glöggvunar eru byggingarnúmer báta og skipa látin fljóta með en til að þau nýtist sem best þá verður að fara um þau nokkrum orðum.
Í það fyrsta þá hefst númeragjöf þilfarsbáta á B-17 og hefur ástæðunnar verið getið hér að ofan.
Smíðanúmer opinna vélbáta eru "Trillur nr. 1" og áfram upp í "Trilla nr 9" en þá bregður svo við árið 1947 að smíðanúmer á næsta opna vélbátnum er "Trilla 7A".
Engin vitræn skíring hefur fundist á þessari númerabreytingu en á eftir fylgdu númerin "Trilla nr. 8A" og "Trilla nr. 9A". Þá dettur A-ið skyndilega út því næsta trilla er merkt "Trilla nr. 10" og eftir fylgir síðasti opni fikibátuinn, sem er "Trilla nr. 11".
Geta ber þess að "Trilla nr. 12" breyttist á smíðatímanum í þilfarsbát. Trillan hélt byggingarnúmeri sínu en flokkast hér að neðan með dekkbátum.
Þeir níu snyrpinótarbátar, eins og snurpunótbátarnir voru þá kallaðir, viðast ekki hafa fengið nein sérstök númer en hringnótabátar fengu smíðanúmer frá H-1 til H-21. Kappróðrarbátar eru undir sömu sök seldir og snurpunótabátarnir að þeir báru ekki byggingarnúmer og svo er einnig um önnur róðrarför, sem smíðuð voru.
Opnir bátar svo sem snurpunótabátar, hringnótabátar, kappróðrarbátar og trillur voru smíðaðir úr furu en kjölur, stefni og svigabönd úr eik. Allir voru þessir bátar súðbyrðingar.
Árið 1960 er skipasmíðastöðin hafði starfað í 20 ár þá var hún búin að smíða 93 stk. af margskonar fljótandi förum. Þá var númerakerfi stöðvarinnar breytt endanlega og nú talið frá nítugasta og þriðja bátnum. Smíðanúmeri B-39, sem þá var í smíðum, var breytt í B-94 og röð númera látin halda sér eftir það.
Framleiðsla Skipasmíðastöðvar KEA lagðist af eftir að smíði Sólrúnar EA-251 lauk árið 1975. Höfuðorsök þess mun hafa verið harðnandi samkeppni.
Á Akureyri störfuðu þá að þessari framleiðslu Slippstöðin hf., Skipasmíðastöð Gulla og Trausta. Bátasmiðjan Vör hf. og nokkrir einstaklingar. Einnig hékk það á spítunni að endurnýja þurfti húsakost stöðvarinnar og sáu stjórnendur fyrirtækisins sér ekki fært að fara út í slíkar fjárfestingar.
Skipasmíðastöð KEA starfaði að skipasmíðum frá árinu 1940 til ársins 1975 eða samtals í 35 ár. Ástæða er til að nafngreina þrjá menn sem voru starfandi þegar skipasmíðum var hætt en þeir voru þá búnir að starfa hjá stöðinni frá því að henni var hleypt af stokkunum 1940.
Þessir einstaklingar voru Tryggvi Gunnarsson, skipasmíðameistari, Friðrik Guðbjartsson, skipasmiður (verkstjóri) og Jakob Gíslason, skipasmiður.
Til fróðleiks má geta þess að í árslok 1940 var tímakaup trésmiða kr. 2,43 en þegar stöðinn lagði skipasmíðarnar af árið 1975 þá var marstaxti trésmiða kr. 345,70,-.
Þó að skipasmíðar legðust af hjá fyrirtækinu þá var það starfrækt áfram og unnið að öðrum trésmíðaverkum svo sem alla tíð hafði verið gert.
Heimildir:
Skylt er að geta þess að mestur hluti að þessari samantekt er byggður á heimildum úr grein Egils Jóhannssonar, skipsstjóra, sem ber heitið 2Skipasmíðastöð KEA 20 ára".
Svo er að sjá að greinin hafi verið búin til prentunar en ekki er til þess vitað að hún hafi verið birt. Heimildir sínar segir Egill hafa verið vinnuskýrslur Skipasmíðastöðvar KEA, gerðarbækur Útgerðarfélags KEA, Félagstíðindi KEA, Ársskýrslur KEA og síðast og ekki síst hafi upplýsingar, sem hann hafi fengið hjá Tryggva Gunnarssyni, skipasmíðameistara verið gagnlegar.
Heimildir um skipasmíðar stöðvarinnar eftir árið 1960 eru einnig frá Agli ættaðar og undirritaðar af honum í september 1975. Eftir að Egill hætti til sjós þá gerðist hann lagermaður hjá Skipasmíðastöð KEA og hefur því getað fylgst vel með framgangi mála hjá stöðinni seinustu starfsár hennar.
Væri einhver að leita Tryggva, verkstjóra er haft fyrir satt að Egill svaraði því ávallt á einn veg. "Hann er að byggja". Annað fékk spyrillinn ekki upp úr Agli.
Hér að neðan verða opnir vélbátar svo og aðrir opnir bátar tíundaðir svo sem vitneskja hrekkur til. Erfitt er þó um vik með nafngreiningu þeirra því að undir hælinn var lagt hvort bátarnmir fengu nöfn áður en þeir yfirgáfu stöðina.
1941. Sæfari. TH-209. Trilla nr. 1.
Stærð: 5,04 brl. Efni fura og eik. Súðbyrðingur með stýrishúsi og lúkarskappa.
Aftan stýrishúss var trillan lokuð aftur að skut og fram með húsinu bakborða að miðrúmi. Nokkuð góður lúkar var á trillunni.
Trillan var sjósett um mánaðarmótin maí - júní 1941 og var fyrsti vélbáturinn, sem Skipasmíðastöðvar KEA smíðaði.
Í gögnum stöðvarinnar er trilla sögð smíðuð fyrir Kjartan Magnússon, Mógili Svalbarðsströnd en hið rétta er að hún var smíðuð fyrir hlutafélagið Kaldbak hf. en að því félagi stóðu Jónas Kristjánsson, samlagsstjóri Akureyri, Sigvaldi Þorleifsson, Dalvík og Kjartan Magnússon, Mógili. Tilgangur félagsins var rekstur minkabús að Mógili. Vegna erfiðleika við fóðuröflun fyrir minkana þá var ákveðið að smíða Sæfara. Skipsstjóri trillunnar var lengst af, frændi Kjartans, Ólafur Aðalsteinsson, Svalbarðsströnd. Ekki gekk útgerðin sem skyldi meðal annars vegna tíðra vélabilanna og var báturinn því seldur. Í hans stað kom Willisjeppi, sem flutti fóður í minkinn frá Dalvík í jeppakerru. Seinna var minnkabúið flutt til Dalvíkur og rekið á þeim stað þar til minnkarækt var bönnuð í landinu.
Það átti fyrir þessum fyrsti báti Skipasmíðastöðvar KEA að liggja að lenda í árekstri við flugvél og er ekki vitað um annan hliðstæðan atburð hér við land.
Í bókinni "Hernámsárin á Akureyri og Eyjafirði" eftir Jón Hjaltason, sagnfræðing er frá því sagt að flugmenn norsku flugsveitarinnar, sem dvaldi á Akureyri fyrstu stríðsárin, stunduðu gjarnan þá iðju að hræða fólk og búfénað með lágflugi yfir byggðir og ból.
Orðrétt segir í nefndri bók:
"Það var að morgni, seint í nóvember 1941, að trillubátur frá Svalbarðsströnd, Sæfari TH-209, lagði af stað yfir fjörðinn að íshúsbryggjunni á Oddeyrartanga. Veður var kyrrt og bjart orðið af degi. Þegar báturinn nálgaðist vesturlandið sáu bátsverjar hvar flugvéla kom æðandi eftir sjónum í átt til þeirra. Báturinn var settur á fulla ferð til að afstýra árekstri en dugði ekki til.
Gátu þeir, sem í trillunni voru, ekki betur séð en að flugvélin sveigði í sömu átt og báturinn. Í þann mund er árekstur virtist óumflýjanlegur lyfti Northrop-vélin sér frá sjónum, flaug beint yfir bátinn og braut bæði möstur hans. Lenti spýtnabrak í baki eins bátsverja en sem betur fór hlaut sá óveruleg meiðsl af. Flugvélin settist aftur og fylgdi í humátt á eftir trillunni upp undir íshúsbryggjuna."
Þarna hefur hársbreidd skilið á milli feigs og ófeigs og að á botninn færi fyrsti vélbátur Skipasmíðastöðvar KEA.
Við nánari skoðun á þessum makalausa árekstri þá kom í leitirnar mynd af slysinu, sem birt er hér til hliðar en myndin er í fórum Þorsteins Þorsteinssonar, Birkilundi 12 Akureyri.
Myndin er tekin á móti sólu til suðurs frá bifreiðaverkstæði BSA, sem nú er öldurhúsið "Oddvitinn2, af Gísla Ólafssyni, seinna yfirlögregluþjóni á Akureyri.
Þar sem myndin er tekinn á móti sólu þá er hún fremur óskír en á henni sést bátur og nokkrir bograndi menn yfir flugvélarflakinu, sem, sem þó er illt að greina. Sæfari sést aftur á móti vel nokkrum tugum metra vestar á pollinum.
Þar sem staðsetning myndatökumanns er vituð er hægur vandi setja út árekstrarlínu flugvélar og báts því vel sést til miða inn allan Eyjafjörð.
Um ferðir Sæfara TH-209 er það að segja að hann var á siglingu um Akureyrarpoll vegna flutnings á fiski frá Svalbarðseyri til Akureyrar.
Um borð í trillunni voru þrír menn. Karl Aðalsteinsson og móðurbróðir hans, Árni Ólafsson en um nafn þriðja mannsins er ekki vitað með vissu. Beinast liggur þó við álíta að það hafi verið Ólafur bróðir Karls þar sem hann réri þessari trillu til fiskjar.
Hvort flugmenn vélarinnar hafi ætlað sér að hrekkja bátsverja með lágflugi yfir bátinn skal ósagt látið en telja verður slíka fíflsku fremur ósennilega.
Haft er eftir Karli, sem horfði á flugvélina koma æðandi að bátnum, að svo hafi verið að sjá sem vélina skorta afl til að hækka sig svo lengi sem hún flaug í sömu hæð eftir að hún sleppti sjónum. Þó að olíugjöf trillunnar væri rekin í botn svo að árekstri yrði forðað þá dugði það ekki til því flugvélin æddi yfir bátinn og klippti af honum bæði möstrin.
Við þessa mótstöðu í flugtaki steyptist flugvélin á nefið í sjóinn og hvolfdi. Spýtnabrak úr möstrunum lentu á Karli og slösuðu hann.
Í landi varð uppi fótur og fit og mikill fjöldi norskra hermanna flykktist niður í fjöru til aðstoðar. Hraðbátur, sem setuliðið var með til að þjónusta Northropvélarnar, fór strax á vettvang.
Áhöfn flugvélarinnar slapp, eftir því sem best er vitað, nokkuð vel frá veltunni og er eftir myndatökumanni haft að þeir hafi staðið á flakinu þá hraðbátur hersins náði til vélarinnar. Karl var fluttur af norska hernum á sjúkrahús til aðhlynningar og reyndust nokkur rif hafa hrokkið í sundur.
Er um hægðist var flugvélina dregin að landi og átti hún ekki eftir að kljúfa loftin blá. Mastursbútarnir úr Sæfara enduðu aftur á móti sem girðingastaurar í Mógili.
Til frekari staðfestingar þess, sem hér hefur verið sagt þá hefur Þorsteinn Þorsteinsson eftir Gísla Ólafssyni að flugvélinni hafi hvolft og Jón Dalmann Ármannsson, sem horfði á slysið út um glugga á Barnaskóla Akureyrar, hefur sagt Þorsteini að vélin hafi verið dreginn að landi.
Til marks um að flugvélinni hafi ekki verið flogið aftur segist Þorsteinn muna eftir vængbút ofan Norðurgötu 60 Akureyri, þar sem hann ólst upp, og flotholti vélar ofan við Nótaverkstæðið Odda hf. Akureyri. Fleiri en Þorsteinn muna þessa flugvélarhluti.
Svo mikið er vitað að guttarnir, sem léku sér á Eyrinni stríðsárin öll, voru ekki í nokkrum vafa um að þessir hlutir væru úr nefndri flugvél.
Til gamans má geta þess að mörgum áratugum eftir þennan atburð en áður en ljóst var að vélin var dregin á land upp þá lóðaði Þorsteinn hafsbotninn með dýptarmæli eftir endilangri fluglínu vélarinnar.
Á 27 metra dýpi sýndi mælirinn hól á botninum þar sem vélin gat hugsanlega verið og var hugmynd Þorsteins að kafa þarna niður til að kanna þessa ójöfnu. Sú framkvæmd dagaði uppi er ljóst var að vélin hafði ekki sokkið en verið dregin að landi.
Um Sæfara TH-209 er það að segja að hann var seldur Arnþóri Guðmundssyni, Flatey á Skjálfandaflóa árið 1942 eða 1943. Arnþór gerði bátinn út frá Flatey til ársins 1946 en seldi hann þá Héðni Maríussyni á Húsavík.
Héðinn gerði bátinn út til ársins 1949 eða 1950 en þá klofnaði kjölur hans þegar verið var að bjarga honum undan brimi úr Húsavíkurfjöru og upp á bryggju. Það var mat manna að skemmdir á kili væru það miklar að ekki myndi svara kostnaði að gera við bátinn þó að mikið væri enn eftir í honum.
Báturinn var afskráður eftir þessa uppákomu og átti ekki afturkvæmt til Ránardætra.
Heimildarmenn:
Þorsteinn Þorsteinsson, Ak. Óskar Karlsson, Húsavík.
Óskar og Jóhannes bræður Arnþórs Guðmundssonar.
Helgi sonur Héðins Maríussonar, Húsavík.
Kristján sonur Kjartans Magnússonar, Mógili.
1941. Sævar EA-685. Trilla nr. 2.
Stærð: 5,04 brl. Fura og eik. Afturbyggður súðbyrðingur með lúkarskappa.
Þessi trilla er annar vélbátur Skipasmíðastöðvar KEA og var hann sjósettur um mánaðarmótin maí - júní 1941.
Trillan var smíðuð fyrir Konráð Sigurðsson og Þorstein Magnússon, Hauganesi.
Konráð seldi Sveinbirni Jóhannssyni, Hauganesi eignahlut sinn í bátnum og mun sú sala hafa átt sér stað einu eða tveimur árum eftir að báturinn kom á Hauganes.
Þar sem ferill bátsins hefur hvergi verið rakin rétt svo vitað sé þá verður það gert í stórum dráttum hér að neðan.
Þorsteinn og Sveinbjörn seldu bátinn til Hríseyjar árið 1945 í ferjuflutninga á milli lands og eyjar. Gegndi báturinn því hlutverki fram til ársins 1958 er nýtt fley var smíðað í eyjunni, sem tók við ferjuhlutverkinu.
Brynjar og Sævar Sigurðssynir, Svínárnesi Látraströnd keyptu bátinn frá Hrísey 1958 og gerðu hann út frá Svínárnesi fyrsta árið. Þar sem ekkert línuspil var í bátnum var línan dregin í höndum, sem ekki hefur verið létt verk.
Þeir bræður fluttu búferlum inn á Grenivík og var báturinn gerður út þaðan til ársins 1960 en þá sökk hann á legunni undan Kelduláginni. Tildrög þessa óhapps voru þau að báturinn dró legufæri sín, steytti á járntunnu legufæra Frosta, brotnaði við höggið og sökk.
Björgun bátsins gekk ekki sem skyldi því að hann náðist ekki upp á yfirborðið þrátt fyrir að það tækist að festa í legufærum hans á hafsbotni. Gripið var til þess ráðs að láta mótorbátinn Frosti draga hann eftir botninum vestur á víkina fram af beitingarskúrum útgerðanna á Miðgörðum og Sólgörðum. Þar var báturinn dreginn af trukk upp sliskjubraut, sem var vestan við nefnda skúra.
Gísli Eiríksson, Árnesi Akureyri keypti bátinn í því ásigkomulagi sem hann var og flutti hann til Akureyrar.
Vafalítið hefur Gísli sjálfur séð um upptekt vélar og búnaðar í bátnum en við sjálfan bátinn var gert undir eftirliti Kristjáns Nóa Kristjánssonar, bátasmiðs.
Gísli seldi bátinn uppgerðan Steingrími Vilhjálmssyni og sonum hans Hannesi og Sveini Þór á Grenivík árið 1962.
Hjá þeim feðgum fékk báturinn nafnið Sporður ÞH-175 ( 5509.) og er hann í skipaskrá skráður sem nýsmíði frá Nóa Kristjánssyni, sem ekki er alla kostar rétt svo sem sjá má hér að ofan.
Þeir feðgar á Grenivík seldu bátinn til Húsavíkur árið 1966 þar sem hann fékk nafnið Árni ÞH-175.
Frá Húsavík fór báturinn til Raufarhafnar árið 1972 og var þar gefið nafnið Hafliði ÞH-175.
Báturinn hét enn Hafliði ÞH-175 þegar hann var gefinn til Svíþjóðar og tekinn af skipaskrá 16. júlí 1992.
Heimildarmenn að sögu bátsins:
Magnús Þorsteinsson, Magnússonar, Akureyri um söluna til Hríseyjar og þaðan til Svínárnesbræðra.
Svavar Gunnþórsson, Grenivík, sem vann við björgum bátsins eftir að hann sökk á legunni undan Kelduláginni.
Hannes Steingrímsson, Akureyri, sem keypti bátinn, ásamt föður sínum og bróður, uppgerðan af Nóa árið1962.
1942. Trilla nr. 3.
Stærð: 4,50 brl. Fura og eik. Súðbyrðingur.
Engar upplýsingar eru fyrirliggjandi um þessa trillu aðrar en þær að þess er getið að hafin var smíði á henni.
Örugg má þó telja að lokið hafi verið við að smíði trillunnar en hver eignaðist hana er ekki vitað.
1942. Andvari TH-101. Trilla nr. 4.
Stærð: 4,55 brl. Fura og eik. Afturbyggður súðbyrðingur með kappa.
Trillan var smíðuð fyrir Vilhjálm Guðmundsson og fl. Syðra-Lóni Þórshöfn.
Trillan var með stýrishúsi og bakka og var tólf ár í eigu kaupenda.
Báturinn bar einnig einkennisstafina TH-137, sem hann hefur sennilega fengið við fyrstu eigendaskipti.
Báturinn hét Andvari ÞH-137, með heimahöfn á Þórshöfn, er hann var felldur af skrá 7. júlí 1986 og hafði þá ekki verið skoðaður árum saman.
1942. Trilla nr. 5.
Stærð: 4,50 brl. Fura og eik. Afturbyggður súðbyrðingur með kappa.
Smíðuð fyrir Ólaf Antonsson, Vopnafirði. Heiti trillunnar er ekki finnanlegt en hún var með stýrishúsi og bakka.
1942. Rán EA-710. Trilla nr. 6. ( 730 ) 
Stærð: 5,00 brl. Fura og eik. Afturbyggður opinn súðbyrðingur með kappa.
Smíðuð fyrir Jóhann Árnason, Hrísey, sem átti hana í tuttugu og eitt ár.
Áður en líftími bátsins var á enda runninn þá var hann dekkaður.
Báturinn hét Már KÓ-13 er hann var talinn ónýtur og tekinn af skrá 25. mars 1987.
1942. Trilla nr. 7.
Stærð: 4,50 brl. Fura og eik. Súðbyrðingur.
Hvorki stýrishús né bakki voru á þessari trillu, sem fór til Patreksfjarðar.
1944. Trilla nr. 8.
Stærð: 4,50 brl. Fura og eik. Súðbyrðingur.
Trillan fór til Kaupfélags Langnesinga, Þórshöfn.
1944. Trilla nr. 9.
Stærð: 4,50 brl. Fura og eik. Súðbyrðingur.
Trillan fór til Erlendar Snæbjörnssonar.
1949. Gunnþór ÓF-15. Trilla nr. 7A. ( 5319 )
Stærð: 7,07 brl. Fura og eik. Súðbyrðingur.
Trillan var smíðuð fyrir Magnús Ingimundarson, Halldór Bjarnason, Sigurbjörn Björnsson og Árna Gunnlaugsson, Ólafsfirði.
Báturinn var að því leyti frábrugðinn öðrum súðbyrðingum frá skipasmíðastöðinni að byrðingur hans var úr Organ pine viði, sem er Amerísk fura ættuð frá Origon í Ameríku. Viðurinn er harðari en venjuleg fura og í honum meira af harpis. Pænið, sem svo var kallað, var öllu jöfnu ekki notað í byrðing báta en algengt í þipfarsplönkum á dekkbátum.
Báturinn hét Björn ÞH-125 er han var tekinn af skrá 24. nóvember 1986 en þá hafði hann ekki verið skoðaður árum saman.
1949. Trilla nr. 8A.
Stærð: Ekki vitað. Fura og eik. Súðbyrðingur.
Ekki er vitað fyrir hvern þessi trilla var smíðuð.
1949. Víðir TH-210. Trilla nr. 9A.
Stærð: 6,00 brl. Fura og eik. Súðbyrðingur.
Trillan var smíðuð fyrir Ingólf Jóhannsson og Þorstein Eyfjörð Jónsson, Grenivík. Bátinn áttu þeir félagar í fjörtíu og tvö ár eða bróðurpartinn af útgerðartíma sínum.
Báturinn er fyrst skráður í skipaskrá árið 1950 en átta ára gamall var hann dekkaður og þrisvar sinnum var vélin í honum endurnýjuð.
Synir Þorsteins tóku við bátnum árið 1992 og ári seinna var hann dæmdur ónýtur og tekinn af skrá.
Báturinn stóð nokkur ár uppi á Grenivíkurhólum og var þar til sýnis en óafturkræf örlög hans urðu þau að fuðra upp á áramótabrennu Grenvíkinga.
Þar sem báturinn var í upphafi smíðaður sem opin trilla þá er hann flokkaður með þeim en ekki færður til bókar með þilfarsbátum hér að neðan.
1949. Trilla nr. 10.
Stærð: 4,00 brl. Fura og eik. Súðbyrðingur.
Trillan smíðuð fyrir Karl Pálsson, Flateyri.
1949. Trilla nr. 11.
Stærð: Ekki vitað. Fura og eik. Súðbyrðingur.
Trillan var smíðuð fyrir Jónas Kristjánsson og send vélarlaus til Borgarness.
Þessum fjórtán trillum til viðbótar þá smíðaði skipasmíðastöðin eftirtalda nafnlausa báta.
2 stk. Kappróðrarbáta fyrir Sjómannadagsráð Akureyrar, sem afhentir voru 1942.
2 stk. Kappróðrarbáta fyrir Frystihúsið á Bíldudal, sem afhentir voru 1943.
2 stk. Kappróðrarbáta fyrir aðila á Neskaupsstað, sem afhentir voru 1944.
2 stk. Kappróðrarbáta fyrir Æskulýðsfélag Akureyrarkirkju, sem afhentir voru 1949.
6 stk. Vatnapramma þar af fjóra til notkunar á Laxá í Suður Þingeyjarsýslu.
9 stk. Snurpunótarbáta fyrir hina og þessa útgerðaraðila landsins.
21 stk. Hringnótabáta, þar af 17 stk. á árunum 1947 til 1957, fyrir ýmsa útgerðaraðila á landinu.
5 stk. Lífbáta.
4 stk. Léttbáta.
1 stk. Árabát eða skektu fyrir séra Robert Jack, Grímsey 1947.
1 stk. Nafnlaus hjálparbátur. Byggingarnúmer B-95. Afhendingarár 1961.
Báturinn var 2,00 smál. að stærð og smíðaður sem hjálparbátur með Snæfelli EA-740 til að létta undir við síldarleit. Báturinn var búinn fiskileitartækjum og talstöð.
Eftir að báturinn lauk hlutverki sínu sem hjálparbátur Snæfells þá komst hann í eigu Björns Bjarnarson, Hrísey sem setti í hann eins strokks 6 ha. Sóló bensínvél og byggði á hann stýrishús. Báturinn var mjög sterkbyggður, þéttbandaður og burðarmikill. Vegna gangleysis fékk báturinn nafnið Snarfari.
Baldur Bragason og Jökull Guðmundsson, Akureyri keyptu bátinn af Birni, endurnýjuðu vél hans með tveggja strokka 16 ha.Sóló og gáfu honum nafnið Baddi. Frá þeim félögum fór báturinn aftur út í Hrísey og var kaupandi hans Rúnar Þór, sonur Björns Bjarnasonar.
Heimildarmaður að lífssiglingu bátsins eftir að hann yfirgaf Snæfell EA-740.
Jökull Guðmundsson, Akureyri.
Samantektarlisti á trillum, sem stöðin smíðaði.
| Ár: |
Nöfn: |
Efni: |
Stærð: |
Heimahöfn: |
Tegund: |
| 1941 |
Sæfari. TH-209. Trilla nr. 1 |
Fura. Eik. |
5,04 brl. |
Svalbarðseyri. |
Fiskibátur. |
| 1941 |
Sævar EA-685. Trilla nr. 2. |
Fura. Eik. |
5,04 brl. |
Hauganes. |
Fiskibátur. |
| 1942 |
Trilla nr. 3 |
Fura. Eik. |
4,50 brl. |
|
Fiskibátur. |
| 1942 |
Andvari TH-101. Trilla nr. 4. |
Fura. Eik. |
4,50 brl. |
Þórshöfn. |
Fiskibátur. |
| 1942 |
Trilla nr. 5. |
Fura. Eik. |
4,50 brl. |
Vopnafirði. |
Fiskibátur. |
| 1492 |
Rán EA-710. Trilla nr. 6. |
Fura. Eik. |
5,00 brl. |
Hrísey. |
Fiskibátur. |
| 1942 |
Trilla nr. 7. |
Fura. Eik. |
4,50 brl. |
Patreksfjörður. |
Fiskibátur. |
| 1944 |
Trilla nr. 8. |
Fura. Eik. |
4,50 brl. |
Þórshöfn. |
Fiskibátur. |
| 1944 |
Trilla nr. 9. |
Fura. Eik. |
4,50 brl. |
|
Fiskibátur. |
| 1949 |
Gunnþór ÓF-15. Trilla nr. 7A. |
Fura. Eik. |
7,07 brl. |
Ólafsfjörður. |
Fiskibátur. |
| 1949 |
Trilla nr. 8A. |
Fura. Eik. |
Óljóst. |
|
Fiskibátur. |
| 1949 |
Víðir TH-210. Trilla nr. 9A. |
Fura. Eik. |
6,00 brl. |
Grenivík. |
Fiskibátur. |
| 1949 |
Trilla nr. 10. |
Fura. Eik. |
4,00 brl. |
Flateyri. |
Fiskibátur. |
| 1949 |
Trilla nr. 11. |
Fura. Eik. |
Óljóst. |
Borgarnes |
Fiskibátur. |
Þilfarsbáta smíðaði Skipasmíðastöð KEA marga eða samtals þrjátíu og sex stykki svo nákvæmni sé gætt. Vönduð smíði var á bátum stöðvarinnar og reyndust þeir eigendum sínum vel
Hér að neðan verður hvers og eins þilfarsbáts getið og stiklað á fyrsta eignarhaldi og afdrifum bátanna.
Sævaldur TH-60, Flatey. ( 845 ) B-17
Stærð: 13,00 brl. Smíðaár 1941. Eik og fura. Stokkbyrtur þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Sigurjón Jónsson, Jónas Sigurjónsson og Svavar Sigurjónsson, Flatey, Skjálfandaflóa, sem áttu bátinn í tólf ár. Þessi bátur var fyrsti stokkbyrti þilfarsbáturinn, sem skipasmíðastöðin smíðaði.
Báturinn hét Óli ÍS-81 er hann var tekinn af skipaskrá 23. nóv. 1995 og hafði þá ekki verið skoðaður árum saman.
Muggur GK-15, Hafnarfirði. B-18 Stærð: 15,00 brl. Smíðaár 1942. Eik og fura. Stokkbyrtur þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Guðmund Guðmundsson, Hafnafirði sem átti bátinn einn í fjögur ár en þá bættust Ingólfur og Ingibergur Karlssynir við sem eignaraðilar.
Bátinn rak vélarvana upp á Snæfellsnesi 4 febrúar 1954 eftir að hafa slitnað aftan úr báti, sem var að draga hann í var.
Fjögurra manna áhöfn var bjargað áður en bátinn rak á land.
Baldvin Þorvaldsson EA-721, Dalvík. ( 278 ) B-19 Stærð: 16 brl. Smíðaár 1942. Eik og fura. Stokkbyrtur þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Baldvin Loftsson, Aðalstein Loftson og Guðjón Loftsson, Dalvík.
Báturinn var fimm ár í eigu kaupenda og fór þá, árið 1947, undir sama nafni en einkennisstöfunum SK-60 til Hofsóss. Árið 1954 er báturinn skráður Baldvin Þorvaldsson SI-60, með heimahöfn á Siglufirði, en fór þaðan til Húsavíkur og fékk nafnið Andvari ÞH-81. Eigandaskipti urðu á bátnum á Húsavík árið 1968 og nefndist hann eftir það Hagbarður ÞH-81 og það nafn bar hann þá hann strandaði á Hólmsnesi við Ytra Ásland í Þistilfirði 26. júní 1971. Strandið átti sér stað er skipsmenn voru að kafa inn þorskanót, en mikil fiskigengd var við Langanes þetta ár og fylltu þessir litlu bátar sig iðulega í einu kasti. Fjögurra manna áhöfn yfirgaf bátinn, reri til lands á gúmmíbáti og sakaði hana ekki. Daginn eftir strandið var vitaskipið Árvakur fengið til að reyna björgun bátsins. Settar voru afkastamiklar dælur um borð í Hagbarð, sjó dælt úr honum og haldið af stað með hann í togi til Þórshafnar. Er skammt var ófarið til hafnar á Þórshöfn, stífluðust dælurnar og sökk báturinn á 10 faðma dýpi um 500 metra frá hafnargarðinum. Ekki þótti forsvaranlegt, vegna aðkomu að höfninni, að láta bátinn liggja þarna og var því vaðskip fengið á staðinn til að fjarlægja flakið. Festi varðskipið í bátnum, dró hann eftir botninum inn í botn Lónsfjarðar og skildi hann þar eftir. Ekki voru snuruvoðakarlar sáttir við þess staðsetningu þar sem báturinn lá á bestu kolamiðum fjarðarins en lítið gátu þeir þó aðhafst. Það vildi þeim til happs að Birgir Þórhallsson, skipasmiður Akureyri keypti bátsflakið ásamt öðrum með það í huga að ná því af hafsbotni og gera það upp. Björgun flaksins var nokkuð viðamikil því að henni unnu þrír kafarar auk þess að bátur var tekinn á leigu til framkvæmdanna. Keðjur voru festar í bátinn og froðuplastkubbar dregnir niður að þeim með talíum þar til flakið lyftist frá botni. Bátsflakið var dregið inn í Þórshafnarhöfn þar sem krani bar sig til við að lyfta því upp á bryggju. Þar sem lyftigeta kranans reyndist ekki nægjanleg þá var flakið njörvað við bryggjuna með stálvírum og ýta fengin til að draga það upp á fjörukamb.
Við skoðun á bátnum þá reyndist hann miklu meira brotinn og verr farinn en búist hafði verið við og ljóst að viðgerð myndi ekki gera í blóð sitt. Vélin var því hirt úr bátnum ásamt skrúfubúnaði, gengið frá froðuplastinu í lest hans og báturinn yfirgefinn. Að tveimur árum liðnum varð að samkomulagi á milli björgunarmanna og hreppsins að sveitarfélagið sæi um að fjarlægja bátinn gegnt því að það mætti hirða froðuplastið úr lestinni og nýta til einangrunar. Báturinn sjálfur endaði síðan á báli.
Heimild. Morgunblaðið 1971. Birgir Þórhallsson, Akureyri og sjómenn á Þórshöfn.
Egill EA-727, Ólafsfirði. ( 855 ) B-21 Stærð: 27 brl. Smíðaár 1942. Eik og fura. Stokkbyrtur þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Jón Sigurpálsson og Sigvalda Þorleifsson, Ólafsfirði.
Báturinn var tíu ár í eigu kaupenda en breytti um einkennisstafi á miðju því tímabili og fékk einkennisstafina ÓF-27.
Báturinn hét Dagný SF-61 er hann fórst á Faxaflóa 7. mars 1969 og með honum þriggja manna áhöfn.
Morgunblaðið greinir svo frá að báturinn hafi verið að koma frá Hornafirði og sent frá sér skeyti út af Garðskaga klukkan 18.00 um að hann yrði í Reykjavíkurhöfn upp úr klukkan 21.00. Er skeytið barst frá bátnum var norðaustan hvassviðri út af Garðskaga með kafalds byl og geysilegri ísingu. Er báturinn skilaði sér ekki til hafnar á tilskyldum tíma var hafin að honum víðtæk leit sem ekki bar árangur. Ekkert fannst úr bátnum en brak fannst úr Fagranesi ÞH-123 sem fórst á Faxaflóa þessa sömu nótt.
Snæfell EA-740, Akureyri. ( 195 ) B-20 Stærð: 165 brl. Smíðaár 1943. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Aðalmál skipsins: Lengd 33 metrar. Breidd 6,60 metrar. Dýpt 3,45 metrar.
Smíðað fyrir Útgerðarfélag KEA, Akureyri og var alla tíð í eigu félagsins.
Þetta skip var haft í huga er Skipasmíðastöð KEA var stofnuð. Það var á sínum tíma langstærsta eikarskip, sem þá hafði verið ráðist í að byggja hérlendis.
Það er því við hæfi að eyða nokkru púðri í frásögn af byggingu skipsins og afdrifum þess.
Þó að teikningar lægju ekki fyrir er bygging skipsins var ákveðin þá gerðu menn sér nokkuð glögga grein fyrir því hvernig þeir vildu að skipið liti út.
Á þessum tíma voru stefni skipa yfirleitt nokkuð lóðrétt og stóð stefnistréð fram fyrir byrðingsplanka. Þessari hefð var kastað fyrir róða, stefnið haft hallandi eða lútandi og byrðingur látin hylja stefnistré að mestu. Í daglegu tali kallast það lot á stefni hallist það inn undir sig.
Í stað venjulegs skúta vildu eigendur að skutur skipsins væri nokkuð lóðréttur eða það sem í daglegu tali nefnist drottningarstefni eða drottningarrass. Þetta heiti á afturstefni mun vera ættað frá skipinu Dronning Alexandrine, sem var með svona afturstefni en skipið var með fastar ferðir til landsins á þessum árum.
Þessu lagi á stefnum skipsins til viðbótar þá vildu menn að byrðingur næði yfir stefnistrén þannig að þau hyrfu að mestu undir byrðinginn. Brúin átti að vera bogadreginn og úr járni í líkingu við það sem hefðin var á togurum. Eftir þessum hugmyndum leikmanna teiknaði Gunnar Jónsson, skipasmíðameistari skipið.
Kjölur að skipinu var lagður 10. maí 1941á sjávarkambinum sunnan við smíðahúsið. Trésmíðavinnan gekk nokkuð eðlilega fyrir sig svo og járnaverk allt en það annaðist Steindór Jóhannesson, járnsmiður. Steindór var enginn nýgræðingur í faginu því að hann stofnaði Vélsmiðju Steindórs árið 1914. Það þótti tíðindum sæta að brúin var öll rafsoðin saman, sem þá voru nýmæli. Leist sumum ekki allt of vel á þetta verklag og tóku það ekki fyllilega í sátt fyrr en fullreynt var að brúin hékk á skipinu þó á henni gnauðaði.
Efnisútvegun var ekki sjálfgefin í miðri seinni heimsstyrjöldinni en leystist þó farsællega. Eikin í skipið kom frá Ameríku en boltar og járnaverk frá Bretlandi. Aðalvél skipsins var frá fyrirtækinu Ruston og Hornsby í Bretlandi og var afl hennar 434 hestöfl. Vélinni var komið um borð í skipið í pörtum þar sem ekkert tæki var tiltækt til að lyfta henni um borð í heilu lagi. Fyrst var botnpönnu vélarinnar komið fyrir á meðan skipið stóð á landi og því næst sveifarásnum. Sjálfri vélarblokkinni varð ekki komið um borð fyrr en eftir sjósetningu skipsins en þungi hennar var 12 til 13 tonn, sem ekki þykir mikið nú til dags. Flutningaskip, sem til Akureyrar kom, var fengið til að hífa blokkina niður í lest skipsins.
Um vélaniðursetningu sá vélaverkstæðið Mars með aðstoð manns, sem fenginn var frá vélarframleiðanda til að hafa eftirlit með frágangi vélarinnar.
Til gamans má geta þess aðstofnandi Mars, Óskar S. Sigurpálsson, hóf eigin atvinnurekstur á Akureyri 3. mars 1912 í gömlu hesthúsi bak við Strandgötu 29. Yfir starfsemi sína byggði Óskar árið 1917 að Strandgötu 11 og nefndi verkstæðið eftir það Smíða- og vélaverkstæðið Mars. Verkstæðið innleiddi logsuðu og rafsuðu fyrst allra á Akureyri. Það annaðist einnig koparsteypu og járnsteypu. Aðalvélin dugði skipinu í tæp tuttugu ár en þá var sett í það 600 ha. Wichmann vél.
Um rafbúnað allan í skipinu sá Samúel Kristbjarnarson, rafvirkjameistari.
Mikið fjölmenni var mætt á staðinn þegar skipið var sjósett 21. maí 1943.
Í grein sinni "Skipasmíðastöð KEA 20 ára" segir Egill Jóhannsson, skipsstjóri að skipið hafi verið sjósett 15. maí sem ætla mætti trúverðugt þar sem hann var þáttakandi í sjósetningu þess og tók við skipsstjórn á skipinu nýju.
Öllum Akureyrarblöðunum ber þó saman um að sjósetningin hafi verið framkvæmd 21. maí 1943 og er neðanskráð því til sönnunar.
"Dagur" greinir svo frá á forsíðu, fimmtudaginn 27. maí 1943. "Stærsta skipi, sem smíðað hefur verið hérlendis, hleypt af stokkunum á Oddeyrartanga síðastliðin föstudag". Í 26. árgangi af "Verkamaðurinn" 20. tölublaði ( 22.05.1943 ) segir svo: "Í gær var hleypt af stokkunum á Oddeyrartanga nýju skipi, sem smíðað hefir verið í Skipasmíðastöð K.E.A. Blaðið "Íslendingur", 28. maí 1943, segir skipið sjósett 21. maí 1943.
Undirbúningur að sjósetningu skipsins fólst meðal annars í því að steypa garða og smíða sliskjur, sem skipið skyldi renna eftir er því var hleypt af stokkunum. Ekki vildi betur til en svo að undirstöður gáfu sig er skipið var að renna í sjóinn og hallaðist það mjög á stjórnborðshliðina um leið og görðum sleppti. Það vildi skipinu til happs að það var við að fljóta upp er óhappið varð og rétti það sig því strax aftur.
Margir ráðamenn KEA voru mættir við sjósetninguna svo sem Einar Árnason, formaður félagsins, Jakob Frímannsson, framkvæmdastjóri þess og kona hans Borghildur Jónsdóttir og Gunnar Larsen, framkvæmdastjóri útgerðardeildar KEA og Skipasmíðastöðvar KEA. Kona Jakobs, Borghildur Jónsdóttir, gaf skpinu nafnið Snæfell. Skipsstjóri var ráðinn Egil Jóhannesson en fyrsti vélstjóri Jón Lárusson. 
Í reynslusiglingu fór skipið 1. júlí 1943 og öslaði það út Eyjafjörðinn á tæplega 11 mílna hraða með fjöldi gesta innanborðs. Guðmundur Pétursson, útgerðarmaður flutti eigendum árnaðaróskir með þetta glæsilega skip. Fórnað hann hatti sínum í hafið skipinu til heilla og hvatti aðra til að gera slíkt hið sama. Flugu hattar í tugatali fyrir borð og gengu aðrir en eigendur þeirra fast fram í að koma þeim út fyrir borðstokkinn.
Haft var fyrir satt að höfuðföt trillusjómanna á firðinum hafi verið í fínna lagi þetta sumar. Að missa sparihattinn sinn í hafið var töluvert tjón fyrir margan gestinn og sá kaupfélagstjórinn sér ekki annað fært en að bjóða öllum þeim sem svo sviplega voru sviptir höfuðfatinu nýja hatta á innkaupsverði.
Eftir reynslusiglinguna var skipið afhent útgerðaraðilum og fór það á síld um sumarið. Skipið þjónaði eigendum sínum í áratugi og var alla tíð mikið afla- og happaskip. Þau urðu örlög þess að dæmast ónýtt og vera tekið af skipaskrá 22. október 1974.
Snæfellið kom úr sinni síðustu veiðiferð 13. nóvember 1973 og lá skipið eftir það í Akureyrarhöfn þar til póstbáturinn Drangur dró það til hafs og út á Grímseyjarsund, 21. september 1978, þar sem því var sökkt í vota gröf.
Eitthvað mun hafa komið til tals meðal almennings að varðveita skipið en fyrir því var lítill eða öllu heldur enginn hljómgrunnur hjá eigendum, sem vildu að því yrði sökkt. Aðalvél skipsins var þó tekin úr skipinu og framkvæmdu nemendur Vélskólans á Akureyri það verk. Vélinni var komið fyrir í nefndum skóla og var notuð árum saman til kennslu vélskólanema.
Eftirmáli: Snæfellið vakti mikla athygli hvar sem það bar fyrir augu og hefur margan útgerðarmanninn vafalítið dreymt um að láta smíða fyrir sig hliðstætt far.
Helga Ben. útgerðarmaður í Vestmannaeyjum og Arnþór Jóhannsson, skipsstjóri frá Selá á Árskógsströnd voru næstir því að láta drauminn rætast því að Gunnar Jónsson, skipasmíðameistari teiknaði fyrir þá 200 til 220 brl. skip, sem var í höfuðdráttum eins og Snæfell en 40 til 60 brl. stærra eins og tölurnar segja til um. Ekki er vitað hvað varð til þess að skipið var aldrei smíðað en til er líkan af því gert af Grími Karlssyni, Reykjanesbæ eftir teikningum Gunnars.
Hilmir ÍS-39, Ísafirði. B-22  Stærð: 88 brl. Smíðaár 1943. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Smíðaður fyrir Reyni hf. og Fjölni hf. Þingeyri, sem áttu skipið í rúman mánuð frá afhendingu þess.
Ágreiningur varð á milli skipasmíðastöðvarinnar og skipsstjóra skipsins um hvort steypt skyldi á milli banda í skipinu. Slík ísteypa var venja stöðvarinnar og gegndi meðal annars því hlutverki að auka stöðugleika skipanna. Látið var að vilja skipsstjóra og ekki steypt á milli banda í skipinu.
Á þessum árum var ekki skylda að stöðugleikaprófa skip og er svo að sjá að kjölfesta hafi verið ákvörðuð eftir tilfinningu skipsstjórnarmanna hverju sinni um stöðugleika þeirra skipa sem þeir stýrðu.
Skipið fórst afhendingarárið 26. október 1943, þá mánaðargamalt, undan Arnarstapa á Snæfellsnesi að því er álitið var og með því ellefu manns. Sjö manna áhöfn og fjórir farþegar, karlmaður, tvær konur og eitt sjö ára gamalt barn.
Ekki er vitað hvað varð skipinu að fjörtjóni en augu manna beindust óneitanlega að kjölfestu þess. Slysið varð til þess að skipuð var nefnd sérfróðra manna um stöðugleika skipa. Nefndarmenn komu norður til Akureyri frá Reykjavík til að skoða systurskip Hilmis, Hafborgu MB-76 og var niðurstaða hennar sú að ekki væri skipasmíðastöðinni um að kenna hvernig fór fyrir Hilmi.
Niðurstaða nefndarinnar þaggaði þó ekki niður söguburð um lélega sjóhæfni skipa frá stöðinni og varð það henni til tjóns þrátt fyrir að þeir sem á þessum skipum sigldu bæru lof á skipin.
Hafborg MB-76, Borgarnesi. ( 87 ) B-23 Stærð: 92,00 brl. Smíðaár 1944. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Smíðuð fyrir Grím hf. Borgarnesi, sem átti skipið í átta ár.
Vélsmiðjan Atli hf. sá um vélarniðursetningu en Járnsmiðja Steindórs Jóhannessonar um annað járnaverk.
Skipið fór á síldveiðar að smíði lokinni. Það var búið tveimur snurpubátum, sem héngu í davíðum við bátapall. Djúpnót var höfð í nótabátum og grunnnót á bátapalli. 
Helgi Jónas Ólafsson, þá fjórtán ára, var viðvaningur á skipinu þetta fyrsta sumar. Hann hefur tjáð skrásetjara að sér hafi þótt skipið vakurt er það mætti úthafsöldunni í mynni Eyjafjarðar. Þrátt fyrir ungan aldur virðist Helgi hafa haft nokkuð til síns máls eins og nú skal greina. Er verið var að hífa nótabáta í davíður á miðunum vestan Eyjafjarðar þurfti að strekkja nótabátinn öðru megin upp í davíður til mótvægis á meðan hinn var hífður úr sjó. Það óhapp henti er verið var að hífa bátinn að hann slitnaði niður og hvarf í djúpið. Ekki var því um annað að ræða en að draga þann sem eftir var til hafnar og reyna að fá nýjan bát. Nótabátarnir, sem einnig voru smíðaðir hjá Skipasmíðastöð KEA, voru þannig útbúnir að þeim fylgdu þrír til fjórir rörabogar sem hægt var að festa á lunningar bátanna að framan og strengja yfir þá segl, sem einnig fylgdu bátunum. Voru bátarnir þá komnir með hvalbak, sem náði aftur á þá miðja og vörðu sig vel. Til lands komnir fékkst vélarlaus gamall nótabátur annarrar þyngdar en sá sem hvarf í djúpið. Skipshöfninni leist illa á að vera með misþunga báta hangandi í davíðum og tregðaðis við að fara á svona búnu skipi til hafs. Að samkomulagi varð að til veiða skyldi haldið en að snurpubátarnir yrðu hafðir í slefi það sem eftir lifði sumars.
Vegna þess sem hér hefur verið sagt, um upphaf veiða á skipinu, skal tekið fram að það reyndist gott sjóskip. Er það hét Vestri BA-63 var skipstjóri þess Ólafur Magnússon, Patreksfirði. Ólafur tjáði skrásetjara, árið 2008, að önnur hliðstæð skip hefðu ekki borið betur þá ísingu, sem hann fékk eitt sinn á skipið í róðri úti fyrir Vestfjörðum.
Frá fyrsta eiganda fór skipið til Bolungarvíkur 1953 og hét þar Heiðrún ÍS-4 og þaðan fór það á Patreksfjörð 1967 og hét Vestri BA-63
Skipið hét Sólfell GK-62 og var heimahöfnin Hafnir er það var dæmt ónýtt og tekið af skipaskrá 18. des. 1973.
Einar Þveræingur ÓF-1. ( 386 ) B-24.   Stærð: 64,03 brl. Smíðaár 1946. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip. Smíðaður fyrir Magnús Gamalíelsson og Ásgeir Frímannsson, Ólafsfirði, sem áttu bátinn í fimmtán ár.
Þessi bátur var sá fyrsti, sem smíðaður var innanhúss hjá stöðinni en stöðin hafði byggt braggalaga skipasmíðahús til þessara nota árið 1945. Báturinn hafði einnig þá sérstöðu að vera eini bátur Skipasmíðastöðvar KEA sem ekki var teiknaður af öðrum hvorum þeirra feðga Gunnari Jónssyni eða Tryggva Gunnarsyni.
Þorsteinn Daníelsson teiknaði bátinn og er teikningu þessa að finna á Héraðsskjalasafninu á Akureyrar. Báturinn var systurskip þeirra fjögurra báta, sem Landssmiðjan var að smíða á þessu ári að tilhlutan ríkisstjórnar Íslands. Bátar þessir gengu undir nafninu Landsmiðjubátarnir og áttu að verða tólf talsins en urðu aldrei nema fjórir.
Smíði þessara báta lá ekki á lausu fyrir starfandi skipasmíðastöðvar í landinu og munu pólitísk öfl hafa verið þar að verki. Því má orða það svo að í smíði bátsins hafi verið ráðist í trássi við yfirvöld.
Samkvæmt frétt í Degi 14. maí 1947 þá kostaði báturinn fullbúinn kr. 700.000,- sem var það verð sem Landsmiðjubátarnir áttu að kosta en fyrir þá báta var farið fram á 900.000,- kr. greiðslu.
Kaupendur Landsmiðjubátanna voru að vonum ekki ánægðir með að umsamið verð hækkaði um kr. 200.000,- og varð lendingin sú að ríkið tók á sig þessa hækkun.
Íslendingur greinir svo frá 24. júlí 1946 að hafist hafi verið handa um smíði skipsins um mánaðarmótin febrúar, mars 1946 og að því hafi verið hleypt af stokkunum 13. júlí 1946. Smíði skipsins var því að fullu lokið tæpum fimm mánuðum.
Ennfremur segir orðrétt í Íslendingi: "Hefur smíði jafnstórs skips sennilega aldrei verið lokið á jafnskömmum tíma hérlendis".
Vélsmiðjan Oddi hf. sá um vélarniðursetningu og allt járnaverk og var þetta fyrsti báturinn sem þeir þjónuðust fyrir skipasmíðastöðina en KEA var stór hluthafi í vélsmiðjunni. Vélsmiðjan Oddi hf. veitti eftir þetta Skipasmíðastöð KEA þá þjónustu, sem að vélbúnaði og járnsmíði laut við nýsmíðarnar.
Skipið hét Guðmar RE-43 er það var dæmt ónýtt og tekið af skipaskrá 30. des. 1977.
Sæfari EA-56. ( 829 ) B-26 . Stærð 8,00 brl. Smíðaár 1954. Súðbyrtur dekkbátur úr eik og furu.
Báturinn var smíðaður fyrir Magnús Jóhannsson, Hrísey sem átti hann í sextán ár.
Á seinni hluta þessa tíma bar hann einkennisstafina SH-156.
Báturinn hét Þingey ÞH-143 er hann sökk á Eyjafirði í línuróðri 17. sept 1971.
Tveir menn voru á bátnum og fórst annar þeirra en hinn komst í gúmmíbjörgunarbát og var bjargað.
Eyrún EA-58. ( 396 ) B-27.  Stærð 8,00 brl. Smíðaár 1954. Súðbyrtur dekkbátur úr eik og furu.
Báturinn var smíðaður fyrir Jóhann Jónasson og Björn Björnsson, Hrísey sem áttu bátinn í átján ár.
Báturinn hét Sigurður Pálsson ÓF-66 er hann var tekinn úr rekstri og felldur af skipaskrá 6. apríl 2005.
Báturinn var í góðu lagi þegar hann var afskráður. Hann var tekinn á landi norðan hafnarinnar á Ólafsfirði þar sem hann stóð fram í október 2009 er hann komst í eigu Lúðvíks Trausta Gunnlaugssonar, Akureyri. Bátnum var siglt frá Ólafsfirði til Akureyrar þar sem hann var endurgerður fyrri hluta árs 2010.
Að endurgerðinni unnu Gunnlaugur Traustason, skipasmiður og sonur hans og eigandi bátsins Lúðvík Trausti, vélstjóri.
Endurgerð bátsins miðast við skemmtisiglingar fyrir fjölskyldur þeirra, sem að endurgerðinni stóðu.
Eftir endurgerð var báturinn sjósettur í júlí 2010 og hlaut nafnið Trausti EA-98.
Auðunn EA-57. ( 335 ) B-28. Stærð 8,00 brl. Smíðaár 1954. Súðbyrtur dekkbátur úr eik og furu.
Báturinn var smíðaður fyrir Kristinn Jakobsson og Garðar Sigurpálsson, Hrísey og áttu þeir bátinn í átta ár.
Báturinn hét Þórarinn GK-35, og í eigu Gjögurs hf. Grenivík, þegar hann var tekið úr rekstri og af skipaskrá 12. des. 2002. Í tvö ár eftir það stóð hann á landi í Grindavík en var þá brotinn niður og spýtnabrakinu keyrt á haugana.
Búi EA-100. ( 365 ) B-29. .%20copy_small.jpg) Stærð 8,00 brl. Smíðaár 1954. Súðbyrtur dekkbátur úr eik og furu.
Báturinn var smíðaður fyrir Rimar hf. en að því félagi stóðu Kristinn Jónsson og Stefán Stefánsson, Dalvík. Báturinn var í eigu kaupanda í þrjú ár. Báturinn hét Búi ÍS-32 er hann var dæmt ónýtur og tekinn af skipaskrá 20. des. 1979.
Ófeigur EA-17. ( 755 ) Trilla nr. 12.  Stærð: 6,00 brl. Smíðaár 1955. Súðbyrtur dekkbátur úr eik og furu.
Smíðaður fyrir Sæmund Benediktsson og Stefán Snælaugsson, Árskógssandi.
Í upphafi var þessi bátur hugsaður sem opin trilla en var dekkaður að ósk kaupenda og var báturinn í eigu þeirra í þrjú ár. Báturinn hét Gísli á Bakka BA-400 er hann var dæmdur ónýtur og tekinn af skipaskrá 11. nóvember 1996.
Sæbjörg EA-72. ( 816 ) B-30. Stærð 8,00 brl. Smíðaár 1955. Súðbyrtur dekkbátur úr eik og furu.
Smíðuð fyrir Kjartan Valdimarsson, Valdimar Kjartansson og Sveinbjörn Jóhannsson, Hauganesi og áttu þeir bátinn í fjögur ár.
Það kemur fram í grein, sem rituð er af Sigfúsi Þorsteinssyni, bónda á Rauðuvík og birt var í Súlum 1996 að Sigfús Þorsteinsson í Syðri Kálfskinni hafi fengið aðstöðu hjá Skipasmíðastöð KEA til að smíða þennan bát.
Vafalítið er það rétt að í þessa veru hafi verið að málum staðið en eftir sem áður þá verður að telja bátinn smíðaðan hjá Skipasmíðastöð KEA. Stöðin lagði til aðstöðu, efni, teikningar og eftirlit með smíðinni. Sennilega hafa einnig menn frá stöðinni komið þarna meira eða minna að verki.
Til gamans má geta þess hér að Magnús Þorsteinsson, Magnússonar heyrði Kjartan Valdimarsson, sem dvaldi á heimili foreldra hans á meðan á smíðatíma bátsins stóð, segja frá spaugilegri uppákomu, sem átti sér stað er báturinn var sjósettur. Sjósetningin gekk vel í alla staði en einhverra hluta vegna þá misstu menn bátinn frá sér út á fjörðinn. Enginn bátur var tiltækur til að draga nýsmíðina að landi rak hana því undan norðanátt inn á Akureyrarpoll.
Eigendur bátsins, Kjartan og Sveinbjörn, voru um borð og gátu gangsett vélina en kálið var ekki sopið þó að í ausuna væri komið því að ólokið var tengingu vélar við skrúfuás. Gangsett vélin var því harla gagnslaus ótengd þessum búnaði. Þeir félagar dóu þó ekki ráðalausir og stungu nöglum, sem þeir fundu, í götin á flönsunum og bensluðu þá fasta með rafmagnsvír.
Þessi búnaður dugði til að koma bátnum að bryggju og sluppu þeir félagar þannig við önnur og meiri óþægindi.
Báturinn hét Kristrún SH-18 er hann sökk norðvestur af Ólafsvík 19. ágúst 1981. Mannbjörg varð.
Gylfi ll EA-150. ( 510 ) B-25. Stærð: 62,00 brl. Smíðaár 1956. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Smíðaður fyrir Valtý Þorsteinsson, Rauðuvík og Svavar Sigurjónsson, Flatey á Skjálfandaflóa.
Er skipasmíðar lögðust af hjá stöðinni vegna innflutnings báta frá Svíþjóð árið 1946 var hafin smíði á báti, sem stöðin hugðist fjármagna. Gengið var frá kili og stefnum en þá hætt við smíðina. Þessir hlutir voru dregnir fram er smíði Gylfa ll EA-150 hófst og má því segja að hluti hans hafi verið tíu ár í smíðum. Bátur þessi var tíu ár í eigu kaupenda.
Báturinn hét Sigurþór GK-43 er hann ónýttist í bruna og var tekinn af skipaskrá 27. október 1983.
Hrönn SH-149. ( 585 ) B-31. Stærð: 41,00 brl. Smíðaár 1956. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Smíðuð fyrir Dverg hf. Ólafsvík, sem átti bátinn í tuttugu og eitt ár.
Báturinn hét enn Hrönn SH-149, þó að kominn væri í annarra eigu, er hann fórst tvær mílur innan við Vattanes í mynni Reyðarfjarðar 30. apríl 1979.
Báturinn var að koma frá löndun á Breiðdalsvík á leið til Eskifjarðar í norðaustan vonsku veðri og sex stiga frosti er þessi hörmulegi atburður átti sér stað. Sjö manna áhöfn var á bátnum en einn úr henni fór í land á Breiðdalsvík en hinir sex fórust með bátnum.
Hafþór EA-102. B-32 . Stærð: 9,00 brl. Smíðaár 1956. Súðbyrtur dekkbátur úr eik og furu.
Smíðaður fyrir Kristinn Jónsson og Helga Jakobsson, Dalvík og áttu þeir bátinn saman í tvö ár en Kristinn fjórum árum betur.
Báturinn fórst í Eyjafjarðarmynni 9. apríl 1963 í norðaustan ofsaveðri með stórhríð og stórsjóum. Blíðskaparveður var að morgni þessa dags og flestir bátar norðanlands á sjó. Um hádegisbil brast hann á með miklu hvassviðri, snjókomu, frosti og stórsjóum. Sjóum sem staðkunnugir menn höfðu ekki áður augum litið í mynni Eyjafjarðar.
Talið er að Hafþór hafi farist í námd við Hrólfsskerið án þess að nokkur vissa sé fyrir því. Með bátnum fórst fimm manna áhöfn hans.
Jökull SH-126. ( 625 ) B-33.  Stærð: 54,00 brl. Smíðaár 1957. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Smíðaður fyrir Víglund og Tryggva Jónssyni, Ólafsvík og var báturinn í þeirra eigu í átta ár.
Báturinn hét Hafborg HF-64 er hann var seldur úr landi og tekinn af skrá 11. apríl 1995.
Uggi ÞH-99. B-34. ( 864 ) Stærð: 8,32 brl. Smíðaár 1957. Súðbyrtur dekkbátur úr eik og furu.
Báturinn var smíðaður fyrir Knút Bjarnason og Grím Bjarnason, Grenivík og áttu þeir bræður bátinn í fjögur ár.
Frá þeim bræðrum fór báturinn 1961 til Ólafsfjarðar og fékk þar nafnið Uggi ÓF-27. Næsta heimahöfn bátsins var á Siglufirði frá árinu 1968 og þar hét hann Aldan SI-85. Frá Siglufirði fór báturin til Húsavíkur og hét þar Farsæll ÞH-14, Garðar ÞH-14 og Guðrún ÞH-14.
Báturinn hét Guðrún ÞH-14 er hann gekk undir í norðvestan mannskaðaveðri undan Bakkahöfða skammt norðan hafnarinnar á Húsavík 15. janúar 1979.
Á bátnum voru feðgar og fórust þeir báðir.
Níels Jónsson EA-106 ( 694 ) B-36.  Stærð:14,00 brl. Smíðaár 1957. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Gunnar Níelsson og Níels og Halldór Gunnarssyni. Bátinn áttu þeir feðgar í sjö ár.
Báturinn hét Káraborg HU-77 frá Hvammstanga er hann sökk 45 sjómílur suðvestur af Reykjanesi 25. júní 1992. Mannbjörg varð.
Dagblöð þessa tíma greina svo frá að þeir tveir menn, sem á bátnum voru, hafi verið sofandi frami í lúkar er þeir urðu varir við gangtruflun í vél bátsins. Er að var gáð kom í ljós að báturinn var orðinn hálffullur af sjó. Reynt var að senda út neyðarkall sem ekki tókst. Drifu mennirnir sig þá í flotgalla, blésu upp gúmmíbjörgunarbátinn og fóru þar um borð í þann mund, sem Káraborg lagðist á hliðina og sökk. Mennirnir kveiktu á neyðarsendi bjargbátsins og heyrði SAS farþegaflugvél kallið og lét vita. Þyrla Landhelgisgæslunnar var send á staðinn og bjargaði hún mönnunum með því að hífa þá upp úr bátnum, um borð í þyrluna og fljúga með þá til Reykjavíkur.
Káraborg var felld af skipaskrá 4. september 1992.
Farsæll EA-74. ( 403 ) B-35. Stærð: 9,00 brl. Smíðaár 1958. Súðbyrtur dekkbátur úr eik og furu.
Smíðaður fyrir Sigmar og Gunnar Jóhannessyni, Hrísey, sem áttu bátinn í sautján ár.
Báturinn hét Ársæll Þór GK-83 er honum var fargað og tekinn af skrá 24. nóv. 1992
Jón Jónsson SH-187. ( 619 ) B-37.  Stærð: 70,00 brl. Smíðaár1959. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Smíðaður fyrir Halldór Jónsson, útgerðarmann Ólafsvík, sem átti bátinn í sextán ár en seinni hluta þessa tímabils var báturinn skráður á Stakkholt hf., sem var hlutafélag, sem Halldór og fleiri aðila stóðu að.
Eftir að Stakkholt hf. sleppti eignarhaldi sínu á bátnum hefur hann víða farið og heitið eftirfarandi nöfnum:
Guðmundur Einarsson HU-100, Blönduósi; Valur RE-7, Reykjavík; Merkúr EA-24, Dalvík; Jóhanna Magnúsdóttir RE-70, Reykjavík; Sóley SH-150, Grundarfirði; Hrafnsey SF-8, Hornafirði; Fanney SK-83, Sauðárkróki; Fanney HU- 83, Hvammstanga.
Árið 2009 heitir báturinn Lára Magg ÍS-86 með heimahöfn á Súðavík.
Sem sjá má á meðfylgjandi myndum þá hefur báturinn tekið miklum breytingum í áranna rás og er nú kominn með hvalbak og nýtt stýrishús.
Steinun SH-207. ( 791 ) B-38. Stærð: 72,00 brl. Smíðaár 1960. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Smíðuð fyrir Halldór Jónsson, útgerðarmann Ólafsvík, sem átti bátinn í átta ár.
Þau nýmæli voru höfð við smíði bátsins að brúin ásamt keis var smíðað niður á gólfi og frá innréttingum gengið. Venja hafði verið sú að smíða þessa hluti að mestu um borð í skipinu og innrétta þar. Eftir smíði brúarinnar var hún hífð um borð og boltuð föst. Það þóttu einnig nýmæli að brúin var teygð fram að ofan þannig að framstykki hennar slútti fram yfir þilfarið.
Möstur, bómur og stög voru smíðuð úr járni en áður voru þessir hlutir hafðir úr timbri. Þessi búnaður var sandblásinn og galvaniseraður af fyrirtæki, sem nú heitir Sandblástur og Málmhúðun hf., og var á þessum tíma að slíta barnsskónum.
Báturinn hét Þengill ÞH-114 er hann fékk á sig leka í aftaka veðri á Axarfirði og sökk 15. janúar 1979.
Áhöfn bátsins var bjargað um borð í varðskipið Óðinn.
Halldór Jónsson SH-217. ( 540 ) B-39 = B-95.  Stærð: 96,00 brl. Smíðaár 1961. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Smíðaður fyrir Halldór Jónsson, útgerðarmann Ólafsvík, sem átti bátinn í þrettán ár en seinni hluta þessa tímabils var báturinn skráður á Stakkholt hf., sem var félag Halldórs og fleiri aðila.
Skipið hét enn Halldór Jónsson SH-217 er það var selt úr landi 7. nóvember 1990 og það fellt af skipaskrá.
Saga skipsins er ekki þar með öll sögð því að kaupandinn var íslenskur læknir búsettur í Svíþjóð, sem flutti skipið aldrei úr landi og hefur það því legið í Hafnafjarðarhöfn frá afskráningu. Stutt er síðan skipið sökk í höfninni en því var náð upp, tekið á land og þétt. Nú, árið 2009, er hugmyndin að draga skipið til Njarðvíkur, taka það í slipp og ákvarða um framhaldslíf þess eða niðurrif.
Orri EA-101. ( 714 ) B-96. Stærð: 26,00 brl. Smíðaár 1962. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Báru hf. Akureyri. Að því fyrirtæki stóðu Jón Helgason, Jóhann Malmqust, Sigurhörður Frímannsson, Kristján Jónsson og Páll Jónsson allir með tölu frá Akureyri. Allir unnu eigendur að endanlegum frágangi á bátnum.
Báturinn var frambyggður og sex ár í eigu kaupanda.
Báturinn hét Orri EA-151 er hann var tekinn úr rekstri og af skipaskrá 7. október 2005.
Seinna var báturinn seldur Hafsteini Jóhannssyni, kafara á Eldingunni, sem er búsettur í Noregi og hefur verið það í áratugi.
Orri EA-151 heitir nú Rörvik með heimahöfn í Noregi.
Sævar ÞH-3. ( 847 ) B-97.   Stærð: 16,00 brl. Smíðaár 1962. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir bræðurna Brynjar og Sævar Sigurðssyni á Grenivík, sem áttu bátinn í tíu ár. Sjálfir unnu þeir bræður með smiðum að frágangi bátsins.
Báturinn hét Tindur SH-179 er hann afskráður 2. des. 1994 en þá var hann tekinn á land við Ólafsvík þar sem Lionsklúbburinn sér um viðhalds hans og varðveislu.
Lífssigling bátsins var í stórum dráttum sú að hann fór frá fyrstu eigendum þvert yfir fjörðinn til Dalvíkur og hét þar Vinur EA-80. Frá Dalvík lá leiðin til Siglufjarðar þar sem báturinn fékk nafnið Dröfn SI-67 og þaðan til Ólafsvíkur þar sem nafnið Friðrik Bergmann SH-240 kom á hann. Báturinn hét Tindur SH-179, eins og fram hefur komið, er hann var tekinn á land.
Húni ll HU-2. ( 108 ) B-98.   Stærð: 132,00 brl. Smíðaár 1963. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsskip.
Mesta lengd: 27,48 m. Breidd: 6,36 m. Djúprista. 3,32 m.
Skipið var smíðaður fyrir Húna hf. Höfðakaupstað og var í eigu kaupanda í níu ár.
Að Húna hf. stóðu meðal annarra Hákon Magnússon og Björn Pálson, alþingismaður frá Löngumýri í Austur Húnavatnssýslu. Ekki var deilt um Löngumýrar Skjónu við uppgjör skipsins en rekistefna varð þó um eikina í verklok, sem endaði fyrir dómsstólum. 
Mun Björn hafa uppástaðið að eikin, sem í bátinn fór, hafi verið svo vel við vöxt að stöðin hafi smíðað einn til tvo báta úr afganginum. Í sjálfu sér hefði það ekki átt að skipta Björn nokkru máli þó að tíu bátar hefðu verið smíðaðir úr þessum eikarafgangi, hafi hann þá einhver verið, því að skipið var smíðað fyrir fast verð. Nær mun vera að Björn hafi þarna verið köllun sinni trúr og efnt til málareksturs út af uppgjörinu svona rétt til að krydda tilveruna.
Mikið var lagt í að skipið liti sem best út og var sérstaklega til innviða vandað. Gólf í klefum voru til dæmis teppalögð og hafði slíkur íburður ekki þekkst áður um borð í fiskiskipi.  
Þar sem Húni ll mun nú vera eina óbreytta skipið sinnar stærðar í eigu Íslendinga þá verður saga hans rakin aðeins nánar en annarra skipa.
Skipið var gert úr í 30 ár og bar að landi yfir 32.000 tonn af sjávarfangi undir nöfnunum Húni ll HU-2, Haukafell SF-111 og SK-40, Gauti HU-59 og SF-110 og síðast sem Sigurður Lárusson SF-110 og SF-114.
Árið 1994 var skipið tekið af skipaskrá og ákvörðun tekin um að nota það í næstu áramótabrennu. Þorvaldur Hreinn Skaftason og Erna Sigurbjörnsdóttir föluðust þá eftir skipinu til að varðveita sögulegar minjar um skipasmíðar á Íslandi.
Skipið kom því aftur á skipaskrá 1996 og þá undir sínu gamla nafni Húni ll HU. Það var notað til hvalaskoðunar og sjóstangaveiði frá árinu 1997 til ársins 2004. Fyrstu fjögur árin fór skipið í 440 ferðir með um 20.000 farþega.
Árið 2004 var skipið selt til Akureyrar og ber nú, árið 2010, nafnið Húni ll og er í eigu Iðnaðarsafns Akureyrar.
Skipið er notað til siglinga um Eyjafjörðinn með ferðamannaópa, sem hafa löngun til kynna við Ránardætur og njóta veitinga, sem á borð eru bornar.
Rekstur skipsins hvílir á Hollvinasamtökum Húna ll, sem er hópur manna er lætur sér annt um hverfandi handbrögð tréskipasmiða.
Fer þar fremstur í flokki jafningja formaður félagsins Þorsteinn Pétursson (Steini Pjé)
Athugasemd.
Í bæklingnum "Saga báts: Húni ll í tímans rás", höfundur Þórarinn Hjartarson, sagnfræðingur segir orðrétt: "Þeir Gunnlaugur Traustason, Trausti Adamsson og Magnús Jónatansson áttu sveinsstykki sitt í Húna."
Rétt er að sveinsstykki Magnúsar Jónatanssonar var lokunarplanki í byrðingu á Húna ll HU-2. 
Hvað varðar sveinsstykki Gunnlaugs Traustason og Trausta Adamsson þá er þetta rangt og í raun víðsfjarri sannleikanum.
Báðir þessir menn unnu að vísu samfellt í níu mánuði við smíði á Húna ll HU-2 en sveinsstykki sín tóku þeir ekki í skipinu.
Sveinsstykki þeirra voru tveir kappróðrarbátar, sem sjá má hér til hliðar.
Bátarnir voru teknir út af þar til skipaðri prófnefnd í skipasmíðum og fóru að því loknu til Ólafsfjarðar.
Farsæll ll EA-130. ( 950 ) B-99. 
Stærð: 19,00 brl. Smíðaár 1964. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Sigmar Jóhannesson, Gunnar Jóhannesson og Óla Björnsson, Hrísey.
Bátinn áttu þremenningarnir í tvö ár en þá fór hann á flakk og hét eftirtöldum nöfnum. Svanur ÞH-100, RE-175, ST-6 og RE-475. Þá Katrín GK-98, Gísli Gunnarsson ll SH-85 og SH-585, Ásgeir SH-150, Fríða RE-10, Snorri EA-317 og Vinur RE-20.
Er báturinn fékk nafnið Snorri EA-317, árið 2004, þá var honum breytt í farþegabát og hann notaður til hvalaskoðunar og skemmtiferða til ársins 2009.
Báturinn er enn kynntur til sögunnar, árið 2009, sem farþegabátur en nú undir nafninu Vinur RE-20 með aðsetur við Faxaflóann.
Fagranes EA-16. ( 949 ) B-100. Stærð: 19,00 brl. Smíðaár 1964. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Báturinn var smíðaður fyrir Guðmund Benediktsson, Hermann Guðmundsson, Svavar Guðmundsson og Hörð Guðmundsson, Árskógssandi.
Þegar báturinn fór frá skipasmíðastöðinni þá hét hann Venus EA-16 og bar hann það nafn í nokkra mánuði.
Það var ekki fyrr en leitað var lána hjá Fiskveiðisjóði að babb kom í bátinn því að Loftur Bjarnason hjá Hval hf. mun hafa haft eitthvert eignarhald á þessu skipsnafni.
Báturinn fékk því nafnið Fagranes EA-16 og hét það á meðan hann var í eigu þeirra, sem hann keyptu.
Einn af eigendum bátsins, Hermann Guðmundsson, vann við smíði bátsins og var gert ráð fyrir að vinnuframlag hans yrði dregið frá bátsverðinu en svo var ekki heldur voru honum greidd laun fyrir vinnu sína við bátinn, sem kom að vísu í sama stað niður. Báturinn var í eigu þeirra feðga í tíu ár.
Í gögnum frá skipasmíðastöðinni er einkennisstafir bátsins skráðir EA-15 en það númer kom ekki á bátnum fyrr en eftir að hann var seldur Birni Elíassyni og Arngrími Kristinssyni, Dalvík árið 1974. Frá Dalvík fór báturinn árið 1977 til Bolungavíkur og hét þar Fagranes ÍS-99. Til Eyjafjarðar kom báturinn aftur árið 1979 er þeir feðgar á Hauganesi, Árni Ólason og Angantýr Árnason keyptu bátinn. Hjá þeim hélt báturinn sínu fyrra nafni en fékk einkennisstafina EA-71. Hauganesfeðgar seldu bátinn til Sandgerðis árið 1984 og þar hét hann Fagranes GK-171.
Báturinn hét Fagranes GK-171 er hann var dæmdur ónýtur og brenndur 11. nóv. 1990.
Af skipaskrá var báturinn felldur 22. nóv. 1990.
Heimildir.
Hermann Guðmundsson, Árskógssandi.
Árni Ólason, Hauganesi.
Siglingarstofnun Íslands.
Dagur ÞH-66. ( 1073 ) B-101.
Stærð: 27,00 brl. Smíðaár 1968. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Báturinn smíðaður fyrir Vilhjálm Sigtryggsson og Kristján Ásgeirsson, Þórshöfn, Langanesi.
Báturinn var í eigu þessara manna í tvö ár.
Báturinn hét Kolbrún ÍS-74 er hann steytti á skeri við Hrútey á Mjóafirði í Ísafjarðardjúpi 11. apríl 1996 og lagðist á hliðina. Bræður tveir, sem á bátnum voru, komust upp á síðu bátsins og biðu þar björgunar. Flutningabílstjóri, sem leið átti um um Mjóafjörð, varð mannanna var og gerði viðvart. Ungur piltur frá bænum Látrum reri á slysstað jafnframt því sem björgunarbátur frá Ísafirði og rækjubátur í Djúpinu voru sendir á staðinn. Björgunarbáturinn tók mennina um borð og flutti þá til Ísafjarðar. Tilraun var gerð til að bjarga bátnum af skerinu en þegar búið var að rétta hann að mestu leyti við þá rann hann út af skerinu og sökk.
Báturinn var felldur út af skipaskrá 31 des 1996.
Kópur ÞH-114. ( 1099 ) B-102. 
Stærð: 12,00 brl. Smíðaár 1970. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Gest Halldórsson, Húsavík sem átti bátinn í níu og hálfan mánuð en þá fór hann til annarra aðila á Húsavík og hét hjá þeim Þengill ÞH-114.
Báturinn hét Pétursey GK-184 er hann strandaði við Grindavík 15. september 1977 og eyðilagðist. Einn maður var um borð er strandið átti sér stað og var honum bjargað í land af björgunarsveitinni Þorbirni.
Búi EA-100. ( 1142 ) B-103.  Stærð: 12,00 brl. Smíðaár 1971. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Stefán Stefánsson, Dalvík, sem átti bátinn í rúmlega í sex og hálft ár.
Stefán var viðloðandi smíði bátsins og sagði til um hvernig hann vildi hafa hlutina.
Báturinn hét Draupnir ll ÞH. er honum var fargað 13. júlí 2007 eftir tjón sem á honum varð eftir mislukkaða hífingu af sjó og upp á þurrt land.
Otur EA-162. ( 1195 ) B-104. Stærð: 27,00 brl. Smíðaár 1971. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Gunnlaug Kárason, Björgvin Gunnlaugsson, Árskógssandi og Gunnlaug Jón Gunnlaugsson, Dalvík og var hann í eigu kaupenda í tíu ár.
Báturinn heitir Álftafell ÁR-100, árið 2010, og er í eigu Særlings ehf. Þorlákshöfn þar sem báturinn á heimahöfn.
Hafrún EA-154. ( 1240 ) B-105. Stærð: 13,00 brl. Smíðaár 1972. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðuð fyrir Sigurbjörn Ögmundsson, Hrísey, sem átti bátinn í fjögur ár.
Smíðuð fyrir Sigurbjörn Ögmundsson, Hrísey, sem átti bátinn í fjögur ár. Frá Sigurbirni fór báturinn til Súðavíkur, hélt sama nafni en fékk einkennisstafina ÍS-154.
Árið 2001 fór báturinn til Bíldudals og fékk þar nafnið Pétur BA-240. Á Bíldudal stoppaði báturinn stutt við því að á sama ári var hann kominn til Stykkishólms þar sem hann var skírður Halkion SH-808.
Árið 2005 er báturinn kominn á Þórshöfn og þar fékk hann nafnið Draupnir ÞH-180.
Í mars árið 2007 kviknaði í bátnum við bryggju og brann það illa að ekki var ráðist í viðgerð á honum og var hann því afskráður 16. júlí 2007.
Árið 2009, í nóvember, stóð til að flytja bátinn landleiðina til suðurnesja og var eigandinn mættur með búnað til flutningsins. Þessi fyrirhugaða framkvæmd dagaði þó uppi þar sem eigandanum leist ekki á framhaldið. Báturinn var í framhaldinu hífður upp á bíl, honum ekið út á Langanes og hent þar af bílnum.
Eftir þessa meðferð er ljóst að báturinn verður ekki gerður upp og bera því bein sín á Langanesinu.
Haförn EA-155. ( 1334 ) B-106.
Stærð: 27,00 brl. Smíðaár 1973. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðaður fyrir Jóhann Sigurbjörnsson, Hrísey sem átti bátinn í fimmtán ár.
Báturinn hét Dalaröst er hann steytti á skerinu Húsaflögum út af Stykkishólmi 7. mars 1993. Báturinn var að hörpudiskveiðum er hann bar upp á skerið og lagðist hann fljótt á stjórnborðssíðuna. Fimm manna áhöfn bátsins komst um borð í gúmmíbjörgunarbát og var Sigurvon SH, sem þarna var nálægt, búin að ná þeim um borð innan tíu mínútna.
Báturinn varð ónýtur þarna á skerinu og felldur af skipaskrá 23. mars 1993.
Sólrún EA-251. ( 1417 ) B-107.
Stærð: 28,00 brl. Smíðaár 1975. Eik og fura. Stokkbyrðingur. Þilfarsbátur.
Smíðuð fyrir Sólrúnu hf. Árskógssandi, sem átti bátinn í tvö ár.
Einkennisstöfum bátsins var breytt á þriðja mánuði frá móttöku kaupanda í EA-151. Hann hélt þeim einkennisstöfum er nýr eigandi skírði bátinn Naustavík.
Báturinn var á Árskógssandi til ársins 1999 en var þá seldur til Reykjavíkur þar sem hans heimahöfn var í rúmt ár og hét fyrst Ásrún RE 277 og síðan Helga RE-47. 
Næsta heimahöfn bátsins var Breiðdalsvík og hét hann þá Breiðdælingur SU-62.
Árið 2010 ber báturinn nafnið "Bjössi Sör" og hefur svo verið frá árinu 2003.
Fyrirtækið Norðursiglingu ehf. Húsavík á bátinn og er hann gerður út til hvalaskoðunarferða á Skjálfandaflóa ásamt öðrum bátum fyrirtækisins.
Framleiðsla Skipasmíðastöðvar KEA lagðist af með smíði Sólrúnar EA-251 og mun höfuðorsök þess hafa verið harðnandi samkeppni og þverrandi eftirspurnar eftir eikarskipum. Á Akureyri störfuðu þá að þessari framleiðslu Slippstöðin hf., Bátasmiðjan Vör hf. Skipasmíðastöð Gulla og Trausta hf. að viðbættum nokkrum einstaklingum.
Samantektarlisti.
| Ár: |
Nöfn: |
Efni: |
Stærð: |
Heimahöfn: |
Tegund: |
| 1941 |
Sævaldur TH-60. |
Eik. Fura. |
13,00 brl. |
Flatey. |
Fiskiskip. |
| 1942 |
Muggur GK-15. |
Eik. Fura. |
15,00 brl. |
Hafnarfjörður. |
Fiskiskip. |
| 1942 |
Baldvin Þorvaldss. EA-721. |
Eik. Fura. |
16,00 brl. |
Dalvík. |
Fiskiskip. |
| 1942 |
Egill EA-727. |
Eik. Fura. |
27,00 brl. |
Ólafsfjörður. |
Fiskiskip. |
| 1943 |
Hilmir ÍS-39 |
Eik. Fura. |
88,00 brl. |
Ísafjörður. |
Fiskiskip. |
| 1943 |
Snæfell EA-740. |
Eik. Fura. |
165,00 brl. |
Akureyri. |
Fiskiskip. |
| 1944 |
Hafborg MB-76 |
Eik. Fura. |
92,00 brl. |
Borgarnes. |
Fiskiskip. |
| 1946 |
Einar Þveræingur ÓF-1. |
Eik. Fura. |
64,00 brl. |
Ólafsfjörður. |
Fiskiskip. |
| 1954 |
Sæfari EA-56. |
Eik. Fura. |
8,00 brl. |
Hrísey. |
Fiskiskip. |
| 1954 |
Eyrún EA-58. |
Eik. Fura. |
8,00 brl. |
Hrísey. |
Fiskiskip. |
| 1954 |
Auðunn EA-57. |
Eik. Fura. |
8,00 brl. |
Hrísey. |
Fiskiskip. |
| 1954 |
Búi EA-100. |
Eik. Fura. |
8,00 brl. |
Dalvík. |
Fiskiskip. |
| 1955 |
Sæbjörg EA-72. |
Eik. Fura. |
8,00 brl. |
Hauganes. |
Fiskiskip. |
| 1955 |
Ófeigur EA-17. |
Eik. Fura. |
6,00 brl. |
Árskógssandur. |
Fiskiskip. |
| 1956 |
Gylfi ll EA-150. |
Eik. Fura. |
62,00 brl. |
Rauðuvík. |
Fiskiskip. |
| 1956 |
Hrönn SH-149. |
Eik. Fura. |
41,00 brl. |
Ólafsvík. |
Fiskiskip. |
| 1956 |
Hafþór EA-102. |
Eik. Fura. |
9,00 brl. |
Dalvík. |
Fiskiskip. |
| 1957 |
Jökull SH-126. |
Eik. Fura. |
54,00 brl. |
Ólafsvík. |
Fiskiskip. |
| 1957 |
Uggi ÞH-99. |
Eik. Fura. |
8,32 brl. |
Grenivík. |
Fiskiskip. |
| 1957 |
Níels Jónsson EA-106. |
Eik. Fura. |
14,00 brl. |
Hauganesi. |
Fiskiskip. |
| 1958 |
Farsæll EA-74. |
Eik. Fura. |
9,00 brl. |
Hrísey. |
Fiskiskip. |
| 1959 |
Jón Jónsson SH-187. |
Eik. Fura. |
70,00 brl. |
Ólafsvík. |
Fiskiskip. |
| 1960 |
Steinunn SH-207. |
Eik. Fura. |
72,00 brl. |
Ólafsvík. |
Fiskiskip. |
| 1961 |
Halldór Jónsson SH-217. |
Eik. Fura. |
96,00 brl. |
Ólafsvík. |
Fiskiskip. |
| 1962 |
Orri EA-101. |
Eik. Fura. |
26,00 brl. |
Akureyri. |
Fiskiskip. |
| 1962 |
Sævar ÞH-3. |
Eik. Fura. |
16,00 brl. |
Grenivík. |
Fiskiskip. |
| 1963 |
Húni ll HU-2. |
Eik. Fura. |
132,00 brl. |
Höfðakaupstað. |
Fiskiskip. |
| 1964 |
Farsæll ll EA-130. |
Eik. Fura. |
19,00 brl. |
Hrísey. |
Fiskiskip. |
| 1964 |
Fagranes EA-16. |
Eik. Fura. |
19,00 brl. |
Árskógssandi. |
Fiskiskip. |
| 1968 |
Dagur ÞH-66. |
Eik. Fura. |
27,00 brl. |
Þórshöfn. |
Fiskiskip. |
| 1970 |
Kópur ÞH-114. |
Eik. Fura. |
12,00 brl. |
Húsavík. |
Fiskiskip. |
| 1971 |
Búi EA-100. |
Eik. Fura. |
12,00 brl. |
Dalvík. |
Fiskiskip. |
| 1971 |
Otur EA-162. |
Eik. Fura. |
27,00 brl. |
Árskógssandi. |
Fiskiskip. |
| 1972 |
Hafrún EA-154. |
Eik. Fura. |
13,00 brl. |
Hrísey. |
Fiskiskip. |
| 1973 |
Haförn EA-155. |
Eik. Fura. |
27,00 brl. |
Hrísey. |
Fiskiskip. |
| 1975 |
Sólrún EA-251. |
Eik. Fura. |
28,00 brl. |
Árskógssandi. |
Fiskiskip. |
Sundurliðun þeirra 105 báta, sem smíðaðir voru hjá Skipasmíðastöð KEA.
| Þilfarsbátar. |
Eik. |
36 stk. |
| Trillur. |
Fura. |
14 stk. |
| Snurpunótabátar. |
Fura. |
9 stk. |
| Hringnótabátar. |
Fura. |
21 stk. |
| Kappróðrabátar. |
Fura. |
8 stk. |
| Lífbátar. |
Fura. |
5 stk. |
| Léttbátar. |
Fura. |
5 stk. |
| Vatnabátar. |
Fura. |
6 stk. |
| Árabátur. (skekta) |
Fura. |
1 stk. |
|
Samtals. |
105 stk |
Í vinnslu 2010.
Árni Björn Árnason, Dalsgerði 7F
Akureyri.
|